Bendir çalmanın temelini iki ana vuruş oluşturur: derin ve dolgun sesli dûm, ile daha keskin ve tiz tınlayan tek. Bu iki vuruşun doğru üretilmesi, üzerine kurulacak tüm ritim kalıplarının kalitesini belirler.
Dûm vuruşu, avuç içinin ve parmakların derinin ortasına yakın bir bölgeye, gevşek bir bilekle temas etmesiyle elde edilir. Buradaki amaç, sesin mümkün olduğunca dolgun ve rezonanslı çıkmasını sağlamaktır. Bilekte oluşan gerginlik, dûm sesinin sığ ve boğuk çıkmasına yol açabilir; bu yüzden eğitmenler bu vuruşta özellikle bilek gevşekliğine dikkat çeker.
Tek vuruşu ise derinin kenarına yakın bir noktaya, parmak uçlarıyla daha hafif ve hızlı bir temasla üretilir. Bu vuruşun netliği, parmakların bağımsız hareket edebilme becerisiyle doğrudan ilişkilidir. Başlangıçta parmaklar birbirine bağlı hareket etme eğiliminde olabilir; düzenli çalışmayla bu bağımlılık zamanla azalır.
İki vuruş arasındaki geçişin akıcı olması, bendir çalmanın en çok emek isteyen yönlerinden biridir. Kurs sürecinde bu geçişler yavaş tempoda, metronoma eşlik ederek çalışılır; tempo ancak vuruşlar netleştikten sonra kademeli olarak artırılır. Acele edilen bir hızlanma, tekniğin oturmasını geciktirebilir.